دوره 24، شماره 2 - ( مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان-تابستان 1396 )                   جلد 24 شماره 2 صفحات 93-99 | برگشت به فهرست نسخه ها
دانشیار دانشگاه علوم پزشکی همدان ، Shahram1338@gmail.com
چکیده:   (182 مشاهده)
مقدمه: جراحی بایپسعروقکرونری هنوز درمان انتخابی برای بیماران با بیماری شدید عروق کرونری در سرتاسر دنیا محسوب میشود. همواره سعی بر این بوده تا با انجام اقدامات قبل و بعد از عمل میزان بقا و کیفیت زندگی بیماران افزایش یابد. هدف از مطالعه حاضر بررسی مقایسهای تغییرات بازیافت ضربان قلب قبل و بعد از بازتوانی قلبی در این بیماران است.
روش کار: در این مطالعه کار آزمایی بالینی، 70 بیمار تحت جراحی بای پس عروق کرونری مورد مطالعه قرار گرفتند. برای تمامی بیماران 12 جلسه بازتوانی در نظر گرفته شد، قبل از شروع بازتوانی و بعد از اتمام جلسات بازتوانی بیماران تحت تست ورزش به روش استاندارد بروس قرار گرفتند و میزان بازیافت ضربان قلب قبل و بعد از این جلسات مورد محاسبه قرار گرفت. سرانجام کلیه اطلاعات مربوط به بیماران وارد نرم افزار SPSS.19 گردید و تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از آمار توصیفی و آزمون آماری تی زوجی انجام شد.
یافتهها: میانگین بازیافت ضربان قلب قبل از بازتوانی در میان بیماران 74/7 ± 01/21 و همین میانگین پس از بازتوانی 62/7 ± 54/25 بود (000/0 = P). میانگین بازیافت ضربان قلب در گروه بیماران با عملکرد نرمال بطن چپ قبل از انجام بازتوانی 42/7 ± 33/22، و پس از آن 59/6 ± 17/25 بود. در بیماران با اختلال عملکرد خفیف بطن چپ قبل از انجام بازتوانی 48/8 ± 23/20 و پس از آن 02/8 ± 85/24 بود. در بیماران با اختلال عملکرد متوسط بطن چپ قبل از انجام بازتوانی 87/3 ± 84/20، و پس از آن 41/8 ± 67/30 بود.
نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که میانگین بازیافت ضربان قلب پس از بازتوانی به نسبت قبل از آن، به طور معنی داری افزایش مییابد.
متن کامل [PDF 277 kb]   (70 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي