دوره 25، شماره 1 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سینا ـ بهار 1397 )                   جلد 25 شماره 1 صفحات 35-40 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


دانشجوی رشته پزشکی، مرکز پژوهش دانشجویان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، s.danshyar72@yahoo.com
چکیده:   (337 مشاهده)
سابقه و هدف: زانو یکی از بزرگ‌ترین مفاصل بدن است که با توجه به موقعیت خاص آن در معرض ضربات مستقیم و کندگی رباط متقاطع خلفی قرار دارد. با توجه به اهمیت این ضایعه، مطالعه حاضر با هدف تعیین نتایج ثابت‌کردن کندگی رباط متقاطع خلفی به دنبال تروما در بیماران مراجعه‌کننده به بیمارستان بعثت شهر همدان طی سال‌های 1392 تا 1394 صورت گرفت.
مواد و روش‌‌ها: در این مطالعه توصیفی- مقطعی 15 بیمار با علائم آسیب حاد زانو که تحت ثابت‌کردن PCL (Posterior Cruciate Ligament) بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. تمام بیماران توسط یک جراح عمل شدند. موارد بررسی‌شده شامل: اطلاعات دموگرافیک، سمت زانوی آسیب‌دیده، درد زانو، لنگش، تورم، وجود ناپایداری خلفی، قفل‌شدگی، تغییرات استئوآرتریت و میانگین Lysholm Score بود.
یافته‌ها: در این مطالعه 13 مرد (87 درصد) و 2 زن (13 درصد) با میانگین سنی به‌ترتیب 3/4±2/27 و 5/0±5/24 سال شرکت نمودند (526/0P=). 47 درصد از آسیب‌ها در زانوی راست و 53 درصد در زانوی چپ بود. پس از یک سال از عمل درد زانو در 3 نفر (20 درصد)، لنگش در 5 نفر (33 درصد)، تورم در 3 نفر (20 درصد) و ناپایداری خلفی در 10 نفر (67 درصد) مشاهده شد؛ اما قفل‌شدن در هیچ بیماری مشاهده نگردید. 5 نفر از بیماران (33 درصد) تا مدت‌ها از عصا استفاده می‌کردند. میانگین Lysholm Score بیماران 5/87 بود که بازده در شش نفر عالی، در چهار نفر خوب و در پنج نفر متوسط بود.
نتیجه‌گیری: به‌جز ناپایداری خلفی مختصر، عملکرد زانو یک سال پس از عمل ثابت‌کردن کندگی رباط متقاطع خلفی به دنبال تروما متوسط تا عالی بود.
متن کامل [PDF 432 kb]   (84 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: ارتوپدی