دوره 28، شماره 1 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سیناـ بهار 1400 )                   جلد 28 شماره 1 صفحات 12-5 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشیار، گروه اطفال، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، afshin_fay@yahoo.com
2- متخصص کودکان، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- مربی، گروه پزشکی اجتماعی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
چکیده:   (657 مشاهده)
سابقه و هدف: اختلال بیش‌فعالی/کمبود توجه (ADHD: Attention Deficit Disorder with Hyperactivity) نوعی اختلال عصب روانشناختی در بین کودکان می‌باشد که ممکن است منجر به اختلال در فعالیت‌های روزمره آن‌ها شود. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف تعیین اثر مصرف پیریدوکسین بر درمان و کاهش شدت علائم اختلال کمبود توجه/بیش‌فعالی در کودکان تحت درمان با ریتالین انجام شد.
مواد و روش‌‌ها: در این کارآزمایی بالینی از بین کودکان 5 تا 12 سال مبتلا به ADHD مراجعه‌کننده به درمانگاه نورولوژی اطفال، 50 کودک به روش نمونه‌گیری آسان انتخاب شدند و به طور تصادفی به دو گروه درمانی مساوی تقسیم گردیدند. یک گروه فقط تحت درمان با ریتالین و گروه دوم همزمان تحت درمان ریتالین و پیریدوکسین قرار گرفتند. تغییر شدت علائم بیماری در ابتدا و انتهای درمان با استفاده از پرسشنامه کانرز (Conners) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته‌ها: بیماران در دو گروه درمانی از نظر سن و جنس همسان بودند. در هر دو گروه درمانی، میانگین نمره شدت بیماری نسبت به قبل از مداخله (به ترتیب 92/23 و 12/32 واحد) کاهش یافته بود (001/0P<). همچنین در کودکان مبتلا به ADHD با تظاهر ترکیبی پرتحرکی و کم‌توجهی، بین شدت علائم در دو گروه پس از مداخله (میانگین شدت علائم به ترتیب 09/65 و 00/54) تفاوت آماری معناداری مشاهده شد (006/0P=).
نتیجه‌گیری: افزودن قرص پیریدوکسین به رژیم درمانی کودکان 5 تا 12 سال مبتلا به ADHD با تظاهر ترکیبی، کاهش بیشتر شدت علائم و افزایش اثربخشی درمان را به دنبال دارد.
 
متن کامل [PDF 893 kb]   (442 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (123 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: اطفال (همه تخصص‌ها)

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.