دوره 30، شماره 1 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سینا ـ بهار 1402 )
جلد 30 شماره 1 صفحات 37-30 |
برگشت به فهرست نسخه ها
میلاد خزائی1 
، سهراب کولیوند2 ، سید حمید هاشمی3 ، علیرضا سلطانیان4 ، زهره کهرامفر1 ، ابراهیم نادی5
، سهراب کولیوند2 ، سید حمید هاشمی3 ، علیرضا سلطانیان4 ، زهره کهرامفر1 ، ابراهیم نادی5
1- گروه بیماریهای داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
2- گروه رادیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه بیماریهای عفونی، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
4- گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، مرکز تحقیقات مدلسازی بیماریهای غیر واگیر، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
5- گروه بیماریهای داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ،nadi@umsha.ac.ir
2- گروه رادیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه بیماریهای عفونی، دانشکده پزشکی، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
4- گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، مرکز تحقیقات مدلسازی بیماریهای غیر واگیر، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
5- گروه بیماریهای داخلی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ،
چکیده: (3474 مشاهده)
سابقه و هدف: در ارتباط با عوارض درازمدت ریوی بیماران مبتلا به کووید-19 اطلاعات کافی وجود ندارد. هدف از انجام این مطالعه، مقایسهی یافتههای سیتیاسکن ریه در زمان پذیرش و 3 ماه پس از ترخیص بیماران مبتلا به کووید-19 است.
مواد و روشها: در این مطالعهی آیندهنگر، 60 بیمار مبتلا به کووید- 19 بستری در بیمارستانهای شهید بهشتی و سینا همدان در سال 1399-1400 موردبررسی قرار گرفتند. ابتدا مشخصات دموگرافیک، عوامل خطر و یافتههای بالینی، نتایج سیتیاسکن ریهی آنها درزمان پذیرش ثبت شد و سپس این دادهها سه ماه بعد توسط یک رادیولوژیست مجرب از نظر کمّی و کیفی بررسی شد.
یافتهها: میانگین نمرهی شدت درگیری ریه در زمان بستری بیماران 1/4±3/7 و سه ماه بعد از ترخیص 1/2 ±1/1 بود. بیشترین یافته در سیتیاسکن اولیهی بیماران به ترتیب ground-glass opacification، Mixed GGO و bands به ترتیب با فراوانی 60، 36/7 و 18/3 درصد بود. سه ماه پس از ترخیص، در سیتیاسکن 32 نفر (53/3 درصد) درگیری ریوی و یک یافتهی غیرطبیعی در ریه مشاهده شد که بیشترین یافته ground-glass opacification، Mixed GGO و bands به ترتیب با فراوانی 30، 13/3 و 10/0 درصد بود. میانگین شدت درگیری ریوی این دسته از بیماران هنگام بستری بالاتر بود (1/5±4/4 در برابر.0/7 ±2/9، P=0.001).
نتیجهگیری: سیتیاسکن غیر نرمال ریه سه ماه پس از ترخیص در بیماران کووید-19 نشان میدهد بیمارانی که در زمان بستری شدت درگیری ریوی بالاتری داشتند، یافتههای غیرطبیعی بیشتری را نیز بروز دادهاند
مواد و روشها: در این مطالعهی آیندهنگر، 60 بیمار مبتلا به کووید- 19 بستری در بیمارستانهای شهید بهشتی و سینا همدان در سال 1399-1400 موردبررسی قرار گرفتند. ابتدا مشخصات دموگرافیک، عوامل خطر و یافتههای بالینی، نتایج سیتیاسکن ریهی آنها درزمان پذیرش ثبت شد و سپس این دادهها سه ماه بعد توسط یک رادیولوژیست مجرب از نظر کمّی و کیفی بررسی شد.
یافتهها: میانگین نمرهی شدت درگیری ریه در زمان بستری بیماران 1/4±3/7 و سه ماه بعد از ترخیص 1/2 ±1/1 بود. بیشترین یافته در سیتیاسکن اولیهی بیماران به ترتیب ground-glass opacification، Mixed GGO و bands به ترتیب با فراوانی 60، 36/7 و 18/3 درصد بود. سه ماه پس از ترخیص، در سیتیاسکن 32 نفر (53/3 درصد) درگیری ریوی و یک یافتهی غیرطبیعی در ریه مشاهده شد که بیشترین یافته ground-glass opacification، Mixed GGO و bands به ترتیب با فراوانی 30، 13/3 و 10/0 درصد بود. میانگین شدت درگیری ریوی این دسته از بیماران هنگام بستری بالاتر بود (1/5±4/4 در برابر.0/7 ±2/9، P=0.001).
نتیجهگیری: سیتیاسکن غیر نرمال ریه سه ماه پس از ترخیص در بیماران کووید-19 نشان میدهد بیمارانی که در زمان بستری شدت درگیری ریوی بالاتری داشتند، یافتههای غیرطبیعی بیشتری را نیز بروز دادهاند
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
بيماريهاي ريه
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |