دوره 30، شماره 3 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سیناـ پاییز 1402 )
جلد 30 شماره 3 صفحات 186-179 |
برگشت به فهرست نسخه ها
بهزاد ایمنی1 
، سمیه سوری2 ، معصومه صالحی2 ، محمد حسین احسانی3
، سمیه سوری2 ، معصومه صالحی2 ، محمد حسین احسانی3
1- گروه اتاق عمل، دانشکدهی پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
2- کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه جراحی عمومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
2- کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه جراحی عمومی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
چکیده: (2787 مشاهده)
سابقه و هدف: سینوس پایلونیدال ناحیهی ساکروم بیماری عفونی مزمن و نسبتاً شایعی است. مدیریت جراحی سینوس پایلونیدال امری چالشبرانگیز است و با وجود تکنیکهای متفاوت جراحی، همچنان میزان عود بالاست.
مواد و روشها: این مطالعهی کارآزمایی بالینی دوسوکور دربارهی 60 بیمار مبتلا به سینوس پایلونیدال انجام شد. این بیماران بهصورت تصادفی و بر اساس نمونهگیری دردسترس، به سه روش باز، نیمهبسته و بستن اولیه، تحت عمل جراحی قرار گرفتند. زمان بهبود و میزان خونریزی حین عمل ثبت شد. برای ارزیابی درد بعد از عمل، از مقیاس درد ((MPQ و برای ارزیابی عفونت و ترشحات، از مقیاس Southampton استفاده شد.
یافتهها: زمان بهبود در روش باز طولانیتر از روش بسته و نیمهبسته بود (0/001P=)؛ اما این اختلاف بین روش بسته و نیمهبسته وجود نداشت (0/402=P). دو مورد عود در روش بسته وجود داشت و در روش باز و نیمهبسته، هیچ عودی دیده نشد. بیماران در روش جراحی بسته، خونریزی پس از عمل کمتری داشتند (p=0.002). ارتباط معنیداری بین روش جراحی و عفونت پیدا نشد (0/189=P). تفاوت معنیداری در شدت درد متحملشده در بیماران بعد از عمل وجود نداشت (0/789=P).
نتیجهگیری: برای درمان سینوس پایلونیدال روش جراحی بستن اولیه بهواسطهی موارد عود، با وجود زمان بهبود و خونریزی کمتر پیشنهاد نمیشود. به نظر میرسد روش جراحی نیمهبسته نسبت به روش باز و بستن اولیه ایمنتر باشد.
مواد و روشها: این مطالعهی کارآزمایی بالینی دوسوکور دربارهی 60 بیمار مبتلا به سینوس پایلونیدال انجام شد. این بیماران بهصورت تصادفی و بر اساس نمونهگیری دردسترس، به سه روش باز، نیمهبسته و بستن اولیه، تحت عمل جراحی قرار گرفتند. زمان بهبود و میزان خونریزی حین عمل ثبت شد. برای ارزیابی درد بعد از عمل، از مقیاس درد ((MPQ و برای ارزیابی عفونت و ترشحات، از مقیاس Southampton استفاده شد.
یافتهها: زمان بهبود در روش باز طولانیتر از روش بسته و نیمهبسته بود (0/001P=)؛ اما این اختلاف بین روش بسته و نیمهبسته وجود نداشت (0/402=P). دو مورد عود در روش بسته وجود داشت و در روش باز و نیمهبسته، هیچ عودی دیده نشد. بیماران در روش جراحی بسته، خونریزی پس از عمل کمتری داشتند (p=0.002). ارتباط معنیداری بین روش جراحی و عفونت پیدا نشد (0/189=P). تفاوت معنیداری در شدت درد متحملشده در بیماران بعد از عمل وجود نداشت (0/789=P).
نتیجهگیری: برای درمان سینوس پایلونیدال روش جراحی بستن اولیه بهواسطهی موارد عود، با وجود زمان بهبود و خونریزی کمتر پیشنهاد نمیشود. به نظر میرسد روش جراحی نیمهبسته نسبت به روش باز و بستن اولیه ایمنتر باشد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
جراحي عمومي
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |