دوره 31، شماره 1 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سینا ـ بهار 1403 )                   جلد 31 شماره 1 صفحات 46-37 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- گروه روان‌پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران ، azizi.a.re@gmail.com
2- گروه روان‌پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
3- گروه روان‌پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
4- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده‌ی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
5- پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی بابل، بابل، ایران
چکیده:   (4007 مشاهده)
سابقه و هدف: تئوری سه­ مرحله ­ای شکل ­گیری ایده ­پردازی خودکشی و اقدام به خودکشی را تبیین می­کند. بر اساس این تئوری، درد بالا و ناامیدی بالا ایده­ پردازی خودکشی را در پی دارد. احساس تعلق‌خاطر نقش محافظتی در برابر ایده ­پردازی خودکشی دارد و در نهایت، ظرفیت خودکشی فرد اقدام به خودکشی را پیش­ بینی می­ کند. هدف از مطالعه‌ی حاضر تعیین ارتباط بین درد، ناامیدی و ظرفیت­ خودکشی با ایده ­پردازی و اقدام به خودکشی است.
مواد و روش‌‌ها: در این مطالعه‌ی توصیفی‌تحلیلی از نوع مقطعی، 224 بیمار بستری در بخش روان‌پزشکی بیمارستان شهید یحیی ­نژاد بابل که دارای ایده­ پردازی خودکشی بودند، در فاصله‌ی زمانی بین فروردین تا شهریور ماه 1400، به شیوه‌ی دردسترس انتخاب شدند. همه‌ی شرکت ­کنندگان سؤال اقدام به خودکشی مصاحبه‌ی رفتارها و افکار خودجرحی، ایده ­پردازی خودکشی بک، پرسش‌نامه‌ی­ درد روان، پرسش‌نامه‌ی ناامیدی بک، پرسش‌نامه‌ی نیازهای بین‌فردی و ظرفیت خودکشی را تکمیل کردند. برای تحلیل داده­ ها از هم‌بستگی پیرسون، آزمون t، رگرسیون سلسله­ مراتبی، تحلیل واریانس و رگرسیون لجستیک در نرم­ افزار SPSS نسخه‌ی 27 استفاده شد.
یافته‌ها: اثر تعاملی بین درد و ناامیدی برای پیش ­بینی ایده ­پردازی خودکشی معنادار بود (5.01=t، 0.01> P). همچنین، فقدان تعلق ­پذیری و احساس بار بودن برای پیش­ بینی ایده­ پردازی خودکشی، اثر تعاملی معناداری داشتند (2.16=t، 0.05> P). درد و ناامیدی 63.6 درصد و احساس­ سربار بودن و عدم ­تعلق­ پذیری 49.8 درصد از واریانس ایده­ پردازی خودکشی را تبیین می­کردند. بر اساس رگرسیون لجستیک، درد روان‌شناختی (0.01>P)، ایده ­پردازی خودکشی (0.01>P) و ظرفیت خودکشی (0.01>P) توانمندی پیش ­بینی معنادار سابقه‌ی اقدام به خودکشی را داشتند.
نتیجه‌گیری: اولین گام در برنامه ­های پیشگیری از خودکشی بایستی تلاش برای کاهش درد و ناامیدی بیماران باشد. در گام دوم، بایستی بسط سیستم حمایتی و اجتماعی فرد مدنظر قرار گیرد. در نهایت، بایستی به سطح درد روان‌شناختی و ظرفیت خودکشی افراد توجه کرد؛ زیرا ظرفیت خودکشی و درد روان‌شناختی مستقل از ایده ­پردازی ­های خودکشی فرد، پیش ­بینی ­کننده‌ی اقدام به خودکشی به حساب می ­آیند.

 
متن کامل [PDF 1154 kb]   (1586 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: روانپزشكي

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.