دوره 33، شماره 2 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سینا-تابستان 1405 )
جلد 33 شماره 2 صفحات 73-67 |
برگشت به فهرست نسخه ها
فرهاد فراهانی1 
، سیده شادی حسینی1 ، ناهید رادنیا2 ، امین دوستی ایرانی3 ، نسرین گوهری4 ، سیده فرانک امامی5
، سیده شادی حسینی1 ، ناهید رادنیا2 ، امین دوستی ایرانی3 ، نسرین گوهری4 ، سیده فرانک امامی5
1- گروه گوش و حلق و بینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
2- گروه زنان و زایمان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، پژوهشکده علوم و فناوری‌های بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
4- گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
5- گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ،faranak_imami@yahoo.com
2- گروه زنان و زایمان، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- مرکز تحقیقات علوم بهداشتی، پژوهشکده علوم و فناوری‌های بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
4- گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
5- گروه شنوایی‌شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ،
چکیده: (282 مشاهده)
سابقه و هدف: وزوز گوش در زنان یائسه ممکن است بهدلیل تغییرات هورمونی بدتر شود. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر درمان جایگزینی هورمون (HRT) بر وزوز گوش در زنان یائسه انجام شد.
مواد و روش‌‌ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه سو کور بود که بر روی 35 زن یائسه مبتلا به وزوز گوش انجام شد. گروه مداخله (18n=) روزانه 0.625 میلی‌گرم استروژن کونژوگه و 2.5 میلی‌گرم مدروکسی پروژسترون را سه ماه دریافت کردند. گروه شاهد (17n=) دارونما گرفتند. اطلاعات توسط پرسشنامههای معلولیت وزوز گوش (Tinnitus handicap inventory/THI)، مقیاس آنالوگ بصری (Visual Analog Scale/VAS)، و آزمون تطبیق وزوز گوش (Tinnitus Matching Test/TMT) جمعآوری شد. از آزمون‌های من ویتنی، ویلکاکسون و همبستگی اسپیرمن در سطح معنی‌داری 05/0 استفاده شد.
یافته‌ها: قبل از درمان، هیچ تفاوتی بین دو گروه وجود نداشت اما پس از درمان بهبود یافتند (0.05>P). در گروه مداخله، میانگین ناتوانی ناشی از وزوز گوش براساس THI (0.02=P) و TMT (0.00=P) در مقایسه با گروه شاهد بهبود یافت. تفاوت میانگین ناتوانی ناشی از وزوز گوش قبل و بعد از درمان در مقایسه با گروه شاهد، فقط براساس THI (0.00=P) معنی‌دار بود و تنها همبستگی معنی‌دار در گروه مداخله بین مدت زمان وزوز گوش و THI بود (0.03=P).
نتیجه‌گیری: در زنان یائسه درمان جایگزینی هورمون ممکن است مزایای بالقوه‌ای در کاهش ناتوانی ناشی از وزوز گوش داشته باشد، درحالیکه سایر معیارهای سنجش وزوز گوش (مقیاس آنالوگ بصری، آزمون تطبیق وزوز گوش) متناقض یا غیرمعنی‌دار هستند. بنابراین، نمی‌توان نتیجه گرفت که درمان جایگزینی هورمون یک مداخله موثر در درمان وزوز گوش است.
مواد و روش‌‌ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی سه سو کور بود که بر روی 35 زن یائسه مبتلا به وزوز گوش انجام شد. گروه مداخله (18n=) روزانه 0.625 میلی‌گرم استروژن کونژوگه و 2.5 میلی‌گرم مدروکسی پروژسترون را سه ماه دریافت کردند. گروه شاهد (17n=) دارونما گرفتند. اطلاعات توسط پرسشنامههای معلولیت وزوز گوش (Tinnitus handicap inventory/THI)، مقیاس آنالوگ بصری (Visual Analog Scale/VAS)، و آزمون تطبیق وزوز گوش (Tinnitus Matching Test/TMT) جمعآوری شد. از آزمون‌های من ویتنی، ویلکاکسون و همبستگی اسپیرمن در سطح معنی‌داری 05/0 استفاده شد.
یافته‌ها: قبل از درمان، هیچ تفاوتی بین دو گروه وجود نداشت اما پس از درمان بهبود یافتند (0.05>P). در گروه مداخله، میانگین ناتوانی ناشی از وزوز گوش براساس THI (0.02=P) و TMT (0.00=P) در مقایسه با گروه شاهد بهبود یافت. تفاوت میانگین ناتوانی ناشی از وزوز گوش قبل و بعد از درمان در مقایسه با گروه شاهد، فقط براساس THI (0.00=P) معنی‌دار بود و تنها همبستگی معنی‌دار در گروه مداخله بین مدت زمان وزوز گوش و THI بود (0.03=P).
نتیجه‌گیری: در زنان یائسه درمان جایگزینی هورمون ممکن است مزایای بالقوه‌ای در کاهش ناتوانی ناشی از وزوز گوش داشته باشد، درحالیکه سایر معیارهای سنجش وزوز گوش (مقیاس آنالوگ بصری، آزمون تطبیق وزوز گوش) متناقض یا غیرمعنی‌دار هستند. بنابراین، نمی‌توان نتیجه گرفت که درمان جایگزینی هورمون یک مداخله موثر در درمان وزوز گوش است.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
گوش و حلق و بيني
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |