دوره 9، شماره 3 - ( مجلۀ علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان-پاییز 1381 )                   جلد 9 شماره 3 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (9738 مشاهده)

          هم اکنون در جامعه ما تصویر روشنی از میزان کاربرد صحیح داروهای استنشاقی که از داروهای اصلی در درمان بیماریهای مزمن تنفسی به شمار می‌روند وجود ندارد. توجه به این نکته که این دسته داروئی، خط اول درمانی را در رفع حملات مرگبار انسداد حاد مجاری تنفسی به خود اختصاص داده‌اند اهمیت موضوع را نمایان تر می‌سازد. ضمناً نتیجه چند بررسی مشابه در کشورهای صنعتی، میزان کاربرد صحیح اینگونه داروها را کمتراز 50 درصد نشان داده‌اند. بنابراین  لزوم انجام چنین مطالعه ای در جامعه ما با شرایط اقتصادی و فرهنگی متفاوت ، ضروری به نظر می‌رسید. بهمین منظور این مطالعه باهدف تعیین میزان کاربرد صحیح انواع  اسپری در مبتلایان به بیماریهای انسدادی ریه در بیمارستان اکباتان همدان انجام گرفت.

          این مطالعه توصیفی- مقطعی، بر روی 246 بیمار مبتلا به انواع بیماریهای مزمن تنفسی که تحت درمان با یک یا ترکیبی از چند داروی استنشاقی بودند صورت گرفت ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه بود که پس از اخذ شرح حال ، از بیمار درخواست می‌شد داروی استنشاقی را استفاده نماید. مشاهدات توسط پزشک ثبت می‌شد و در پایان به بیمار نحوه صحیح کاربرد دارو آموزش داده می‌شد.

          نتایج بررسی، نشان داد که 2/97 درصد بیماران مورد بررسی، دارو را به طور نادرست و تنها 8/2 درصد افراد مورد بررسی اسپری را به طور صحیح استفاده می‌کرده‌اند که از میان آنان 1/57 درصد در گروه سنی بالای 61 سال و 4/71 درصد مرد، و بقیه زن بوده‌اند. 1/57 درصد شغل آزاد داشتند و 7/85 درصد این افراد از اسپری سالبوتامول به تنهایی استفاده کرده‌اند. در 7/85 درصد افرادی که اسپری را به طور صحیح استفاده می‌کرده‌اند فرد آموزش دهنده پزشک بوده است.

          نتایج این مطالعه نشان می‌دهد درصد افرادی که در مطالعه حاضر دارو را به طور صحیح استفاده کرده‌اند در مقایسه با نتایج بررسیهای مشابه در کشورهای صنعتی به طور چشمگیری پائین‌تر می‌باشد. لذا پیشنهاد می‌شود نحوه صحیح کاربرد دارو، قبل و حین مصرف اسپری به طور مستمر به بیماران آموزش داده شود .

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: سایر تخصص هاي باليني

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.