مقدمه و هدف : وزوزگوش يکي ازشکايات شايع اتولوژيک است.اين مطالعه بمنظور تعيين و مقايسه تاثيرسمعک هاي پشت گوشي ديجيتال با آنالوگ در درمان وزوز گوش بيماران مراجعه كننده به مراکز گوش وحلق وبيني شهرهمدان طراحي واجرا گرديد.
روش كار: در اين مطالعه کارآزمائي باليني 27 بيمار با شکايت وزوز و کم شـنوايي (بيماري ديگري نداشتند) درسالهاي 85 و86 مورد مطالعه قرارگرفتند. بيماران بعدازمعاينه جهت بررسي شنوايي وتعيين نقشه وزوزگوش به کمک آزمونهاي PTA، SRT,SDSوTinnitus matching ارزيابي شدند. افراديکه کم شـنوايي دوطرفه بيشتراز40 دسي بل با SDS بيشـتر از 60% داشتندبراي دودوره سه ماهه ابتدا سمعک آنالوگ و سپس سمعک ديجيتال راتجربه نمودند. بيماران در پايان هردوره مجددا" بررسي و توسط پرسشنامه ميزان رضايتمندي و تأثيري که استفاده از پروتز در بهبود مشکل آنها داشت سنجيده شدند.
نتايج : نتايج نشان داد كه از كل بيماران 27 نفر زن و 10 نفر مرد بودند. ميانگين درك گفتار در بيماران مورد مطالعه 5/77% ، کم شنوايي 60 دسي بل و سن47 سال بود. بيشترين توزيع فراواني کم شنوايي (35%) متعلق به افرادي بود که کم شنوايي متوسط- شديد داشتند و اديوگرام هاي با شيب نزولي(63%) شايع ترين الگوي کم شنوايي بود. وزوزگوش در 6/55% با استفاده از سمعک ديجيتال و در 3/33% با استفاده از سمعک آنالوگ(p=0.02) بهبود يافت. ميزان رضايت ازســمعک ديجيتال(4/70%) بيشـتر از سمعک آنالوگ (3/33%) بود(p<0.001). همچنين ميزان بهبودي شدت وزوز( p=0.03)و درصد درك گفتار برحسب نوع سمعک تفاوتي نداشت(p<0.001) .
نتيجه نهايي: سمعکهاي ديجيتال علاوه برايجاد درک گفتاري بهتر وسيله اي مناسب براي کاهش وزوز گوش دربيماران مبتلا مي باشند.