دوره 32، شماره 3 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سیناـ پاییز 1404 )                   جلد 32 شماره 3 صفحات 171-164 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- گروه فیزیوتراپی، دانشکده توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
2- گروه ارتوز و پروتز، دانشکده توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه ارتوز و پروتز، دانشکده توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، mjnoori@gmail.com
4- دانشکده علوم توان‌بخشی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
5- مرکز تحقیقات توان‌بخشی اسکلتی ـ عضلانی ـ عصبی، دانشگاه علوم توان‌بخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران
چکیده:   (705 مشاهده)
سابقه و هدف: بیماران مبتلا‌به سکته مغزی همی‌پلژی اغلب به‌دلیل افتادگی مچ پا، دچار اختلال در تعادل ایستایی و عملکرد راه‌رفتن می‌شوند. ارتوز مچ‌پایی مخصوص دراپ فوت با هدف بهبود این نواقص طراحی شده است. هدف مطالعه حاضر، بررسی آثار فوری این ارتوز بر تعادل ایستایی و عملکرد راه‌ رفتن در افراد مبتلا‌به همی‌پلژی پس از سکته مغزی بود.
مواد و روش‌‌ها: در این مطالعه نیمه‌تجربی قبل و بعد، بیست بیمار مبتلا‌به سکته مغزی مزمن و افتادگی مچ پا (میانگین سنی: 5.23 ± 58.23) براساس معیارهای ورود و خروج و به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. جابه‌جایی و سرعت مرکز فشار با استفاده از صفحه نیرو در حالت ایستاده، با و بدون ارتوز و در شرایط چشم باز و چشم بسته اندازه‌گیری شد. تعادل عملکردی با آزمون برخاستن و رفتن زمان‌دار ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه با اندازه‌گیری‌های مکرر و سطح معناداری 0.05 تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان داد استفاده از ارتوز مچ‌پایی پوستریور لیف اسپرینگ باعث بهبود معنادار در جابه‌جایی و سرعت حرکت مرکز فشار شد (0.05>P). علاوه‌بر این، آزمون برخاستن و رفتن زماندار تحت‌تأثیر استفاده از این ارتوز، کاهش معناداری را نشان داد (0.02=P).
نتیجه­‌گیری: ارتوز مچ‌پایی پوستریور لیف اسپرینگ برای دراپ فوت باعث بهبود فوری تعادل ایستایی و عملکرد راه‌رفتن در بیماران پس از سکته مغزی می‌شود. این وسیله کمکی می‌تواند ابزار توان‌بخشی مؤثری برای افزایش ایمنی و کیفیت زندگی این بیماران باشد.
متن کامل [PDF 807 kb]   (293 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: سایر تخصص هاي باليني

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.