دوره 32، شماره 4 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سیناـ زمستان 1404 )
جلد 32 شماره 4 صفحات 255-250 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- مرکز تحقیقات توانبخشی، گروه فیزیوتراپی، دانشکدۀ علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2- مرکز تحقیقات توانبخشی، گروه فیزیوتراپی، دانشکدۀ علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ،ebrahimi.pt@gmail.com
3- مرکز تحقیقات توانبخشی، گروه فیزیوتراپی، دانشکدۀ علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران و کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2- مرکز تحقیقات توانبخشی، گروه فیزیوتراپی، دانشکدۀ علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران ،
3- مرکز تحقیقات توانبخشی، گروه فیزیوتراپی، دانشکدۀ علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران و کمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
چکیده: (275 مشاهده)
سابقه: تاندونیت دکورون کمپارتمان اول دورسال مچ دست را درگیر میکند. درحالیکه درمانهای محافظهکارانه معمولاً گزینۀ اول هستند، حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد موارد به درمانهای محافظهکارانه مقاوم هستند. الکتروآکوپانکچر همراه با تمرین ساختاریافته ممکن است به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک کند. این گزارش موردی اثربخشی آن را ارزیابی میکند.
معرفی بیمار: یک مرد ۳۲ساله کارمند بانک با تشخیص بالینی تاندونیت دکورون، ۱۲ جلسه الکتروآکوپانکچر طی ۴ هفته دریافت کرد. درمان شامل تحریک در نقاط LI4، LI10 و نقاط حساس موضعی با فرکانس ۱۰ هرتز به مدت ۲۰ دقیقه در هر جلسه، همراه با یک برنامۀ تمرین درمانی پیشرونده بود که از تمرینات ایزومتریک به اکسنتریک پیشرفت میکرد. بهبودهای قابل توجهی پس از مداخله مشاهده شد. نمرات مقیاس دیداری درد (VAS) از 9.10 به 1.10 کاهش یافت. دامنۀ حرکتی شست بهطور قابل توجهی بهبود یافت: ابداکشن از ۲۰ درجه به ۴۵ درجه و فلکشن از ۲۵ درجه به ۵۰ درجه افزایش یافت. بیمار بدون هیچ محدودیتی به وظایف شغلی کامل خود بازگشت.
نتیجهگیری: به نظر میرسد پروتکل ترکیبی الکتروآکوپانکچر و تمرین درمانی پیشرونده روشی مؤثر برای درمان تاندونیت دکورون مقاوم باشد. این روش تسکین درد از طریق الکتروآکوپانکچر و بارگذاری پیشرونده بافت را هدف قرار میدهد، که نشاندهندۀ اثرات سینرژیک احتمالی است که نیاز به بررسی بیشتر در کارآزماییهای کنترلشده دارد.
معرفی بیمار: یک مرد ۳۲ساله کارمند بانک با تشخیص بالینی تاندونیت دکورون، ۱۲ جلسه الکتروآکوپانکچر طی ۴ هفته دریافت کرد. درمان شامل تحریک در نقاط LI4، LI10 و نقاط حساس موضعی با فرکانس ۱۰ هرتز به مدت ۲۰ دقیقه در هر جلسه، همراه با یک برنامۀ تمرین درمانی پیشرونده بود که از تمرینات ایزومتریک به اکسنتریک پیشرفت میکرد. بهبودهای قابل توجهی پس از مداخله مشاهده شد. نمرات مقیاس دیداری درد (VAS) از 9.10 به 1.10 کاهش یافت. دامنۀ حرکتی شست بهطور قابل توجهی بهبود یافت: ابداکشن از ۲۰ درجه به ۴۵ درجه و فلکشن از ۲۵ درجه به ۵۰ درجه افزایش یافت. بیمار بدون هیچ محدودیتی به وظایف شغلی کامل خود بازگشت.
نتیجهگیری: به نظر میرسد پروتکل ترکیبی الکتروآکوپانکچر و تمرین درمانی پیشرونده روشی مؤثر برای درمان تاندونیت دکورون مقاوم باشد. این روش تسکین درد از طریق الکتروآکوپانکچر و بارگذاری پیشرونده بافت را هدف قرار میدهد، که نشاندهندۀ اثرات سینرژیک احتمالی است که نیاز به بررسی بیشتر در کارآزماییهای کنترلشده دارد.
نوع مطالعه: گزارش موردي |
موضوع مقاله:
فيزيوتراپي
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |