دوره 33، شماره 1 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سینا-بهار 1405 )
جلد 33 شماره 1 صفحات 12-5 |
برگشت به فهرست نسخه ها
کاوه ابری اقدم1 
، حسین آقائی1 ، مصطفی سلطان سنجری1 ، مهسا طاهرخانی1 ، امین زند2
، حسین آقائی1 ، مصطفی سلطان سنجری1 ، مهسا طاهرخانی1 ، امین زند2
1- گروه چشم پزشکی، مرکز تحقیقات چشم، پژوهشکده سلامت حواس پنجگانه، بیمارستان محب کوثر، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران
2- واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شفا، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران ،sandpost3@gmail.com
2- واحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شفا، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران ،
چکیده: (523 مشاهده)
سابقه و هدف: نوروپاتی ایسکمیک قدامی غیرآرتریتی عصب بینایی (NeuropathyNon-Arteritic Anterior Ischemic Optic NAION;) شایعترین علت نوروپاتی حاد بینایی در سالمندان است و درمان قطعی برای آن مشخص نیست. این مطالعه با هدف مقایسه تأثیر سه رژیمدرمانی، شامل اریتروپوئیتین وریدی، متیلپردنیزولون وریدی و ترکیب هر دو، در پیامدهای بینایی بیماران مبتلابه NAION حاد انجام شد.
مواد و روشها: این مطالعه کوهورت گذشتهنگر شامل ۲۱۲ چشم مبتلابه NAION حاد بود که در سه گروه درمانی قرار گرفتند: اریتروپوئیتین وریدی (دههزار واحد، دو بار در روز به مدت سه روز)، متیلپردنیزولون وریدی (۵۰۰ میلیگرم، دو بار در روز به مدت سه روز) و درمان ترکیبی از هر دو. عوامل خطر سیستمیک شامل دیابت، پرفشاری خون و دیسلیپیدمی ثبت شد. حدت بینایی اصلاحشده (Best-Corrected Visual Acuity; BCVA) در ابتدا و ماههای اول، سوم، ششم و دوازدهم پیگیری شد. تغییراتBCVA با آزمون paired t-test و مقایسه گروهها با Kruskal–Wallis و Chi-square بررسی شد. رگرسیون خطی چندمتغیره برای شناسایی عوامل پیشبینیکننده BCVA نهایی به کار رفت.
یافتهها: میانگین سنی بیماران 11.7 ± 57.8 سال بود و ۵۹ درصد مرد بودند. ۹۵ چشم اریتروپوئیتین، ۹۰ چشم متیلپردنیزولون و ۲۷ چشم درمان ترکیبی دریافت کردند. تغییر BCVA تا ماه دوازدهم بین گروهها اختلاف معنادار نداشت (0.814P=) .تحلیل چندمتغیره نشان داد که BCVA پایه مهمترین پیشبینیکننده BCVA نهایی است (0.001P<).
نتیجهگیری: حدت بینایی پایه مهمترین عامل تعیینکننده پیامد بلندمدت بینایی در NAION حاد است. نتایج نشان داد تفاوتی بین اثر اریتروپوئیتین و کورتیکواستروئید سیستمیک در پیامد بینایی وجود ندارد، اما برای تأیید یافتهها، مطالعات بیشتر ضروری است.
مواد و روشها: این مطالعه کوهورت گذشتهنگر شامل ۲۱۲ چشم مبتلابه NAION حاد بود که در سه گروه درمانی قرار گرفتند: اریتروپوئیتین وریدی (دههزار واحد، دو بار در روز به مدت سه روز)، متیلپردنیزولون وریدی (۵۰۰ میلیگرم، دو بار در روز به مدت سه روز) و درمان ترکیبی از هر دو. عوامل خطر سیستمیک شامل دیابت، پرفشاری خون و دیسلیپیدمی ثبت شد. حدت بینایی اصلاحشده (Best-Corrected Visual Acuity; BCVA) در ابتدا و ماههای اول، سوم، ششم و دوازدهم پیگیری شد. تغییراتBCVA با آزمون paired t-test و مقایسه گروهها با Kruskal–Wallis و Chi-square بررسی شد. رگرسیون خطی چندمتغیره برای شناسایی عوامل پیشبینیکننده BCVA نهایی به کار رفت.
یافتهها: میانگین سنی بیماران 11.7 ± 57.8 سال بود و ۵۹ درصد مرد بودند. ۹۵ چشم اریتروپوئیتین، ۹۰ چشم متیلپردنیزولون و ۲۷ چشم درمان ترکیبی دریافت کردند. تغییر BCVA تا ماه دوازدهم بین گروهها اختلاف معنادار نداشت (0.814P=) .تحلیل چندمتغیره نشان داد که BCVA پایه مهمترین پیشبینیکننده BCVA نهایی است (0.001P<).
نتیجهگیری: حدت بینایی پایه مهمترین عامل تعیینکننده پیامد بلندمدت بینایی در NAION حاد است. نتایج نشان داد تفاوتی بین اثر اریتروپوئیتین و کورتیکواستروئید سیستمیک در پیامد بینایی وجود ندارد، اما برای تأیید یافتهها، مطالعات بیشتر ضروری است.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
چشم پزشكي (همه تخصصها)
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |