دوره 24، شماره 4 - ( مجله پزشكي باليني ابن سينا- زمستان 1396 )                   جلد 24 شماره 4 صفحات 277-284 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Tahmasebi H, Alikhani M Y, Dehbashi S, Arabestani M R. Determination of Minimum Inhibitory Concentration of Different Antibiotic Groups in Clinical Isolates of Pseudomonas aeruginosa Containing p-AmpC and Their Relationship with Antibiotic Resistance Pattern. Avicenna J Clin Med. 2018; 24 (4) :277-284
URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-1616-fa.html
طهماسبی حامد، علیخانی محمد یوسف، ده‌باشی ساناز، عربستانی محمد رضا. تعیین حداقل غلظت مهاری گروه‌های مختلف آنتی‌بیوتیک‌های بتالاکتامی در ایزوله‌های بالینی سودوموناس آئروژینوزای حامل AmpC پلاسمیدی و بررسی ارتباط آن‌ها با الگوی مقاومت آنتی‌بیوتیکی. مجله پزشكي باليني ابن سينا. 1396; 24 (4) :277-284

URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-1616-fa.html


گروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم‌ پزشکی همدان، همدان، ایران. ، mohammad.arabestani@gmail.com
چکیده:   (955 مشاهده)
سابقه و هدف: بتالاکتاماز نوع AmpC در گروه C Amber Class قرار می‌گیرد و شامل: CIT،EBC ،
MOX،FOX ،DHA  و ACC می‌باشد. حضور فعال این ژن‌های پلاسمیدی در ایزوله‌های بالینی سودوموناس آئروژینوزا منجر به مقاومت به طیف بسیار وسیعی از آنتی‌بیوتیک‌های مختلف شده است. در این ‌راستا هدف از مطالعه حاضر، تعیین حداقل غلظت مهاری نسبت به گروه‌های مختلف آنتی‌بیوتیکی در ایزوله‌های بالینی سودوموناس آئروژینوزا حامل AmpC و بررسی الگوی ارتباط آن‌ها می‌باشد.
مواد و روش‌‌ها: در این مطالعه توصیفی، حداقل غلظت مهاری 95 ایزوله سودوموناس آئروژینوزا با استفاده از نوارهای E-test آنتی‌بیوتیک‌های سفوکسیتین، سفپودوکسیم، سفوتاکسیم، سفتازیدیم، سیپروفلوکساسین، کولیسیتین، آزترئونام و سفتریاکسون (ساخت شرکت Liofilchem، ایتالیا) مشخص گردید. همچنین، به‌منظور تکثیر و شناسایی ژن‌های پلاسمیدی، روش Multiplex PCR مورد استفاده قرار گرفت و از آزمون آماری Chi-Square برای تعیین ارتباط بین متغیرها بهره گرفته شد.
یافته‌ها: از 95 ایزوله سودوموناس آئروژینوزای مورد بررسی، 95 ایزوله (100 درصد) به سفوکسیتین، 79 ایزوله (5/83 درصد) به سفپودوکسیم، 2 ایزوله (1/2 درصد) به سفتازیدیم، 87 ایزوله (57/81 درصد) به سفتریاکسون و 22 ایزوله (15/23 درصد) به آزترئانوم مقاومت داشتند؛ اما هیچ‌یک از ایزوله‌ها به کولیستین مقاوم نبودند. علاوه‌براین، 21 ایزوله (1/22 درصد) دارای ژن FOX، 13 ایزوله (57/11 درصد) دارای ژن AAC، 7 ایزوله (36/7 درصد) دارای ژن MOX، 4 ایزوله (21/4 درصد) دارای ژن CIT، 2 ایزوله (1/2 درصد) دارای ژن DHA و 1 ایزوله (05/1 درصد) دارای ژن EBC بودند. شایان ‌ذکر است که ارتباط معناداری بین حضور ژن‌های پلاسمیدی و مقاومت آنتی‌بیوتیکی به‌دست آمد (سطوح معناداربودن 05/0P).
نتیجه‌گیری: حضور ژن‌های کد‌کننده آنزیم AmpC می‌تواند زمینه مناسبی را برای بروز مقاومت به طیف گسترده‌ای از آنتی‌بیوتیک‌ها فراهم کند.

 
متن کامل [PDF 768 kb]   (274 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: بیماری های عفونی

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی بالینی ابن سینا می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Avicenna Journal of Clinical Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb