دوره 26، شماره 4 - ( مجله پزشکی بالینی ابن سینا ـ زمستان 1398 )                   جلد 26 شماره 4 صفحات 193-198 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Golmohammadi H, Saremi H, Moradi A, Pakmehr S, Esnaashari M. Comparison of Ultrasound Findings of Carpal Tunnel Syndrome before and after Corticosteroid Injection. Avicenna J Clin Med. 2020; 26 (4) :193-198
URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-1985-fa.html
گل‌محمدی حمید، صارمی حسین، مرادی عباس، پاک‌مهر شادی، اثنی‌عشری مسعود. مقایسه یافته‌های سونوگرافی سندرم تونل کارپ، قبل و بعد از تزریق کورتیکوستروئید. مجله پزشكي باليني ابن سينا. 1398; 26 (4) :193-198

URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-1985-fa.html


1- استادیار، بخش رادیولوژی، بیمارستان بعثت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
2- دانشیار، بخش ارتوپدی، بیمارستان بعثت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- عضو هیأت علمی، گروه پزشکی اجتماعی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
4- پزشک عمومی، بخش اورژانس، بیمارستان شهید رحیمی، دانشگاه علوم پزشکی لرستان، خرم‌آباد، ایران
5- رادیولوژیست، بخش رادیولوژی، بیمارستان بعثت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، masoudesnaashari@yahoo.com
چکیده:   (529 مشاهده)
سابقه و هدف: ﺳﻨﺪرم ﺗﻮﻧﻞ ﮐﺎرپ ﺷﺎیﻊ‌ﺗﺮیﻦ ﻧﻮروﭘﺎﺗﯽ ﻣﺤﯿﻄﯽ به دلیل به دام افتادن ﻋﺼﺐ اﺳـﺖ. ﺗﺸﺨﻴﺺ این سندرم ﺑﺮاﺳﺎس ﻋﻼﺋﻢ ﺑﺎﻟﻴﻨﻲ و تأیید آن با استفاده از مطالعات الکترودیاگنوستیک صورت می‌گیرد. اولتراسونوگرافی یک روش بی‌خطر، در دسترس برای پیگیری بیماران و ارزشمند می‌باشد. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف بررسی یافته‌های سونوگرافیک قبل و بعد از تزریق کورتیکوستروئید انجام شد.  
مواد و روش‌‌ها: در مطالعه مداخله‌ای حاضر، 45 بیمار با علائم سندرم تونل کارپ و مطالعات الکترودیاگنوستیک مثبت که حاکی از درجه متوسط بیماری بود، در طول سال 1396 به درمانگاه ارتوپدی بیمارستان بعثت همدان مراجعه کرده و به روش نمونه‌گیری آسان انتخاب شدند. سونوگرافی مچ دست انجام شد و پس از تزریق کورتیکوستروئید و گذشت دو ماه مجدداً مورد سونوگرافی قرار گرفتند. شاخص‌های سونوگرافی قبل و بعد از تزریق مقایسه گردید.
یافته‌ها: 80 درصد از بیماران زن و 20 درصد مرد بودند. میانگین سنی بیماران 
47.9±11.6  سال با دامنه 22 تا 72 سال بود. 20 درصد از افراد چپ دست بودند. دست درگیر بیشتر افراد شرکت‌کننده (70 درصد) راست بود. براساس نتایج ضخامت عصب مدین (P=0.95)‌، ضخامت رتیناکولوم (001/0P=) و سطح مقطع عصب (001/0P=) در پایان مطالعه کاهش یافت. با استفاده از مقیاس DASH نشان داده شد که علائم بالینی بیماران کاهش معناداری (001/0P=) در پایان مطالعه داشته است.
نتیجه‌گیری: کورتیکوستروئید در بیماران مبتلا به این سندرم با شدت متوسط موجب بهبود علائم بالینی می‌شود که این بهبودی با کاهش ضخامت عصب مدین، فلکسور رتیناکولوم و سطح مقطع عصب همراه است.
متن کامل [PDF 688 kb]   (165 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: راديولوژي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی بالینی ابن سینا می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Avicenna Journal of Clinical Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb