دوره 14، شماره 3 - ( مجلۀ علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان-پائيز 1386 )                   جلد 14 شماره 3 صفحات 10-18 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Zarghami N, Mohajri A, Fakhrjoo A, Montazeri A, Asadi J. Study of Prostate Specific Antigen Gene Expression and Telomerase in Breast Cancer Patients: Relationship to Steroid Hormone Receptors. Sci J Hamadan Univ Med Sci . 2007; 14 (3) :10-18
URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-408-fa.html
ضرغامی نصرت اله، مهاجری عباس، فخرجو اشرف، منتظری علی، اسدی جهانبخش. مطالعه بیان ژن آنتی ژن اختصاصی پروستات و آنزیم تلومراز و ارتباط آنها با گیرنده های استروئیدی در بیماران مبتلا به سرطان پستان. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان. 1386; 14 (3) :10-18

URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-408-fa.html


دانشيار گروه بيوشيمی بالينی، مرکز تحقيقات کاربردی دارويی، دانشگاه علوم پزشکی تبريز، تبريز، ايران. ، Zarghami@tbzmed.ac.ir
چکیده:   (801 مشاهده)

مقدمه و هدف: سرطان پستان متداول ترین سرطان در زنان است. بیان ژن آنتی ژن اختصاصی پروستات و آنزیم تلومراز در سرطان پستان با پیشرفت بیماری متفاوت است . هدف از این تحقیق مطالعه بیان ژن آنتی ژن اختصاصی پروستات و تلومراز در بیماران مبتلا به سرطان پستان و ارتباط آنها با گیرندهای استروئیدی است.

روش کار: در این مطالعه از نوع موردی- شاهدی تعداد 50 زن مبتلا به تومورهای خوش خیم پستان به عنوان گروه کنترل و 50 زن مبتلا به سرطان پستان به عنوان گروه مورد وارد مطالعه شدند. میزان بیان mRNA آنتی ژن اختصاصی پروستات با تکنیک RT-PCR ، فعالیت نسبی آنزیم تلومراز با روش TRAP Assay , پروتئین آنتی ژن اختصاصی پروستات با تکنیک کیمیو لومینسانس و میزان گیرنده های استروژنی و پروژسترونی با روش ایمنو هیستو شیمی در کلیه تومورها اندازه گیری شد. اطلاعات بدست آمده توسط نرم افزار spss و آزمون تی زوج آنالیز گردید.

نتایج: با بکار گیری روش TRAP فعالیت نسبی آنزیم تلومراز در تمام نمونه های سرطانی مبتلا به سرطان پستان مثبت ارزیابی شد. تفاوت میزان فعالیت نسبی تلومراز در تمام مراحل و درجات توموری از لحاظ آماری کاملا معنی دار بود (P<0.05). تنها در نمونه های خوش خیم و بدخیم با مرحله و درجه 1 توموری mRNA آنتی ژن اختصاصی پروستات قابل تشخیص بود. تفاوت سطوح آنتی ژن اختصاصی پروستات سیتوزول تومورال بین افراد مورد و شاهد و همچنین بین کلیه مراحل و نیز درجات مختلف توموری کاملا معنی دار بود (P<0.05) وتفاوت معنی داری بین گیرنده های استروئیدی مثبت و منفی با میزان آنتی ژن اختصاصی پروستات و تلومراز در بافت های توموری مشاهده شد.

نتیجه نهائی: نتایج بدست آمده از این مطالعه نشان داد که بیان ژن آنتی ژن اختصاصی پروستات و تلومراز تحت کنترل هورمونهای استروئیدی قرار دارد و این امر می تواند در هدف درمانی مورد استفاده قرار گیرد.

متن کامل [PDF 271 kb]   (465 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی همدان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Scientific Journal of Hamadan University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb