دوره 13، شماره 4 - ( مجلۀ علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان-زمستان 1385 )                   جلد 13 شماره 4 صفحات 39-42 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Fazel M R, Yegane Moghaddam A, Forgani Z, Farahani F. Effect of Dexamethasone on Postoperative Vomiting and Oral Intake after Adenotonsillectomy. Sci J Hamadan Univ Med Sci . 2007; 13 (4) :39-42
URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-459-fa.html
فاضل محمدرضا، یگانه مقدم احمد، فرقانی زهرا، فراهانی فرهاد. اثر دگزامتازن بر تهوع واستفراغ وکیفیت تغذیه دهانی بعد از عمل جراحی آدنوتونسیلکتومی. مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان. 1385; 13 (4) :39-42

URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-459-fa.html


استاديار گروه بيهوشی و مراقبتهای ويژه، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان، ايران ، fazel48@yahoo.com
چکیده:   (1151 مشاهده)

مقدمه و هدف : عوارض بعد از عمل جراحی آدنوتونسیلکتومی شامل درد ، عدم تغذیه دهانی کافی ، استفراغ ، تب ، دهیدراتاسیون و خونریزی از اهمیت زیادی برخوردارند. تهوع و استفراغ علاوه بر ایجاد حالتی ناخوشایند برای بیمار منجر به طولانی شدن تغذیه وریدی بیمار و ادامه بستری در بیمارستان خواهد شد. هدف از انجام این مطالعه تعیین اثر دگزامتازون بر کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل و کیفیت تغذیه دهانی (شامل زمان شروع تغذیه و زمان کفایت تغذیه دهانی) در این بیماران می باشد.

روش کار : در یک مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور ، پلاسبو کنترل 100 بیمار کاندید عمل جراحی آدنوتونسیلکتومی در سنین 15 – 5 سال (ASA class I , II) وارد مطالعه شده و بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مورد 0.5 mg/kg (n=50)  دگزامتازون ( حداکثر 8 mg ) و گروه شاهد (50 = n ) معادل حجم آن سالین دریافت نمودند. روش انجام بیهوشی و عمل جراحی در تمامی بیماران یکسان بود. موارد استفراغ طی 2 ساعت بستری در ریکاروری (early vomiting) و از 2 تا 24 ساعت در بخش (late vomiting) ، همچنین زمان های شروع تغذیه ، کفایت تغذیه دهانی، قطع مایع درمانی وریدی و طول عمل جراحی در دو گروه با استفاده از آزمون های آماری t-test و مجذور کای مورد مقایسه قرار گرفت.

نتایج : خصوصیات دموگرافیک بیماران شامل سن ، جنس ، طول مدت عمل جراحی در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. شیوع تهوع و استفراغ طی 2 ساعت بستری در ریکاوری و طی 24-2 ساعت بستری در بخش در گروه دگزامتازون به مراتب کمتر از گروه پلاسبو بود. علاوه بر این زمان شروع تغذیه ، کفایت تغذیه دهانی و قطع مایع درمانی در گروه دگزامتازون به طور معنی داری سریعتر از گروه پلاسبو بود.

نتیجه نهایی : دگزامتازون به عنوان 0.5mg/kg   تا حداکثر دوز 8mg ، منجر به کاهش انسیدانس تهوع و استفراغ در مرحله بستری در ریکاوری و یا در بخش خواهد شد. همچنین کیفیت تغذیه دهانی را نیز بهبود خواهد بخشید بدون آنکه عوارض قابل توجهی بدنبال داشته باشد.

متن کامل [PDF 147 kb]   (330 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی همدان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Scientific Journal of Hamadan University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb