دوره 16، شماره 3 - ( مجلۀ علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان-پائيز 1388 )                   جلد 16 شماره 3 صفحات 5-11 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mohajeri M, Shamsian S A, Nahravanian H, Mahmoudi M, Yazdanpanah S M J, Fathi Moghadam F et al . Comparing IL-5, IL-10, IL-12, and IL-18 Cytokines Levels Secreted From the PBMCs of Patients with Healing and Nonhealing Skin Leishmaniasis. Avicenna J Clin Med. 2009; 16 (3) :5-11
URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-302-fa.html
مهاجری مسعود، شمسیان سیدعلی اکبر، نهروانیان حسین، محمودی محمود، یزدان پناه سیدمحمدجواد، فتحی مقدم فرهاد و همکاران.. مقایسه سطح سیتوکاین های IL-5، IL-10، IL-12 و IL-18 مترشحه از سلول های PBMC در بیماران مبتلا به لیشمانیوز پوستی بهبود یابنده و غیر بهبود یابنده. مجله پزشكي باليني ابن سينا. 1388; 16 (3) :5-11

URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-302-fa.html


دانشيار گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ايران. ، MohajeryM@mums.ac.ir
چکیده:   (1180 مشاهده)

مقدمه و هدف: لیشمانیوز یک مشکل مهم بهداشتی در سراسر جهان از جمله کشور ما ایران می باشد. ضایعات پوستی عموماً خود بهبود یابنده اند اما اشکال غیر بهبود یابنده لیشمانیوز پوستی نیز اخیراً افزایش یافته است. القای پاسخ سلولهای نوعT-helper type1(Th1) به مقاومت در برابر بیماری کمک می کند در حالیکه پاسخ های helper type2 (Th2) T- باعث حساسیت در برابر بیماری می شود. با ارزیابی سیتوکاین­های (IL-5)، (IL-10)، (IL-12) و (IL-18) مترشحه از سلول­های مونونوکلئر خون محیطی (PBMC) در بیماران لیشمانیوز پوستی بهبود یابنده و غیر بهبود یابنده، نقش این سیتوکاینها را در بهبود بیماران بررسی می کنیم.

روش کار: سطح سیتوکاین­های مترشحه از سلولهای PBMC در 60 نفر از بیماران بهبودیابنده و غیربهبودیابنده و گروه کنترل درمانگاه شماره یک آب و برق و بیمارستان قائم مشهد در سال 1385 پس از تحریک با آنتی­ژن لیشمانیا ماژور و میتوژن در محیط in vitro توسط روش الیزا و استفاده از کیت های صنعتی ارزیابی شد.

نتایج: سلول­های PBMC افراد بهبود یافته، ­ IL-12 را با غلظت 38.00±236.55 و بیش از بیماران غیربهبودیابنده ترشح کردند (P<0.05) در­حالیکه در بیماران غیربهبودیابنده IL-5 (pg/ml 52.14±65.21) و IL-10 (pg/ml 30.19±18.73) بیش از بیماران بهبود یافته ترشح شدند (P<0.005). همچنین دریافتیم IL-18 در بیماران غیربهبودیابنده با غلظت pg/ml 433.02±225.30 به طور معنی داری بیش از افراد بهبود یافته ترشح می­شود (P=0.003).

نتیجه نهایی: با توجه به نتایج بدست­آمده می­توان نتیجه گرفت که IL-12 در افراد بهبود یافته نسبت به افراد غیر بهبود یافته بیشتر ترشح می شود ولیIL-18 که باعث افزایش ترشح IL-12 و فعالیت سلول­های Th1 می­شود در مواقعی که ترشح IL-12 کاهش می­یابد، در افراد غیر بهبودیافته بیشتر ترشح می شود و در آنها باعث القاء پاسخ­های

متن کامل [PDF 277 kb]   (480 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله پزشکی بالینی ابن سینا می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2018 All Rights Reserved | Avicenna Journal of Clinical Medicine

Designed & Developed by : Yektaweb