دوره 8، شماره 4 - ( مجلۀ علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان-زمستان 1380 )                   جلد 8 شماره 4 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Yavarikia A. Comparison of Efficacy of Two Nonsurgical Methods , “Primary Immobilization” and ”Early Active Functional Treatment” in Management of Patients with Mild (Grade I&II) Ankle Sprin . Sci J Hamadan Univ Med Sci . 2002; 8 (4)
URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-797-fa.html
یاوری کیا علیرضا. مقایسه کارآمدی دو روش درمانی غیر جراحی درمان فعال زودرس و بی حرکتی اولیه در درمان بیماران دچار پیچ خوردگی مچ پا . مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی همدان. 1380; 8 (4)

URL: http://sjh.umsha.ac.ir/article-1-797-fa.html


استادیار گروه ارتوپدی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
چکیده:   (446 مشاهده)

          آسیبهای تاندونی مچ پا در جمعیت کلی در قالب آسیبهای ورزشی، شغلی و آسیبهای ناشی از فعالیتهای عادی روزمره، موارد شایعی هستند. شیوع آن در جمعیت کلی 7-2 درصد می باشد و اکثریت موارد در گروه سنی 35-15 سال رخ می دهد که فرد از لحاظ آمادگی و قدرت بدنی در اوج قرار دارد. این مطالعه با هدف مقایسه کارآمدی دو روش درمان غیر جراحی “بی حرکتی اولیه” و “درمان فعال زودرس” در بازگرداندن فعالیت طبیعی قبل از آسیب  در بیماران دچار پیچ خوردگی مچ پا طراحی شده است.

          مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی می باشد که اطلاعات مورد نیاز با معاینه اولیه و معاینات سریال بعدی از 200 نفر از بیمارانی که در نیمه دوم سال 78 به اورژانس یا درمانگاه ارتوپدی بیمارستان مباشر کاشانی همدان مراجعه کرده و به صورت تصادفی بر حسب روز مراجعه در یکی از دو گروه درمانی قرار گرفتند، با استفاده از چک لیست جمع آوری شد و نتایج پس از استخراج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت و با آزمون t و آزمون دقیق فیشر تست گردید.

          میانگین زمان بازگشت به فعالیت عادی روزمره و نیز فعالیت شغلی یا ورزشی در بیماران با شدتI
پیچ خوردگی مچ پا در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. میانگین زمان بازگشت به فعالیت شغلی یا ورزشی در بیماران با شدتII پیچ خوردگی مچ پا نیز تفاوت معنی داری در دو گروه نداشت  و تنها میانگین مدت زمان بازگشت به فعالیت عادی روزمره در بیماران با شدتII  پیچ خوردگی مچ پا در دو گروه معنی دار بود
(001/0 = P). ضمن اینکه وضعیت عملکردی بیماران در روز 90 پس از شروع درمان نیز در دو روش درمانی فوق تفاوت معنی داری از نظر آماری نشان نداد.

          در نهایت می توان نتیجه گرفت که دو روش درمانی “بی حرکتی اولیه” و “درمان فعال زودرس” تفاوتی در بازگرداندن بیماران دچار پیچ خوردگی مچ پا به سطح فعالیت فیزیکی قبل از آسیب ندارند.

     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی همدان می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Scientific Journal of Hamadan University of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb