1- گروه اطفال، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران ، momtaz@umsha.ac.ir
2- گروه اطفال، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
3- گروه پزشکی اجتماعی، دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران
چکیده: (57 مشاهده)
سابقه و هدف: تشخیص و درمان سنگهای سیستم ادراری بهخصوص با توجه به نبود علائم اختصاصی، خطرات و عوارض احتمالی آن، در کودکان از اهمیت زیادی برخوردار است. به همین منظور این مطالعه با هدفِ تعیین میزان پاسخ به درمان دارویی در کودکان مبتلا به سنگ مجرای ادرار انجام گرفت.
مواد و روشها: در این مطالعۀ توصیفی – مقطعی، ۲۹۸ کودک ارجاعشده به درمانگاه کلیۀ کودکان با تشخیص سـنگ مجـرای ادراری بررسی شدند. اطلاعات دموگرافیک و بالینی بیماران از پروندۀ آنان استخراج شد و در چکلیستهای طراحیشده برای هر بیمـار ثبـت شد و با استفاده از آزمونهای مجذور کای و تیتست مقایسه شد. دادهها با نرمافزار SPSS 24 در سطح معنی داری (0.05=P) تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: از 298 کودک مبتلا به سنگ مجرای ادراری زیر 3 سال، 48.3 % پسر و 51.7 % دختر بود. از حیث بروز علائم بالینی، 35 % از بیماران فاقد علامت و هماچوری (18.5 %) فراوانترین آنها بود. مهمترین عامل خطر، سابقۀ خانوادگی (64.8 %) گزارش شد. هایپراوریکوزوری شایعترین اختلال متابولیک و هیدرونفروز مهمترین مشکل همراه بیماران بود. نتایج تحلیلهای آماری نشان داد که بین اندازۀ سنگ با علائم بیماری، تعداد سنگ، اختلالات متابولیک، مشکلات همراه، داروی مصرفی، نوع عمل جراحی، تعداد عمل جراحی، تعداد دفعات عود سنگ، و نتایج درمان دارویی ارتباط آماری معناداری وجود دارد.
نتیجهگیری: غالب کودکان دارای سنگهای کوچکتر از ۵ میلیمتر، پاسخ مناسب به درمان دارویی دادند و عود سنگ در این بیماران کمتر بود. در مطالعۀ حاضر بیماران با سنگهای بزرگتر از ۵ میلیمتر، پاسخ به درمان دارویی کمتری و متعاقب آن نیاز به جراحی بیشتر، بهویژه جراحیهای تهاجمی تر پیدا کردند
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
اطفال (همه تخصصها)